quinta-feira, 14 de Maio de 2009

Los retoños del ombú

Hai un conto do libro de Jorge Bucay, Recuentos para Demián, traducido?????? ó castelán como Déjame que te cuente... que semella vir ó conto:

Era un pueblo muy pequeño.
Tan pequeño que no figuraba en los grandes mapas nacionales.
Tan pequeño que sólo tenía una plaza diminuta, y en su única plaza un único árbol.
Pero la gente amaba ese pueblo, amaba su plaza y amaba su árbol: un enorme ombú que estaba justo, justo, en el centro de la plaza. Y también en el centro de la cotidianeidad de los habitantes del pueblo: todas las tardes, a eso de las siete, después del trabajo, los hombres y las mujeres del pueblo se encontraban en la plaza, recién lavados, peinados y vestidos para dar un par de vueltas alrededor del ombú.
Durante años, los jóvenes, los padres de los jóvenes y los padres de los padres de los jóvenes, se habáin cruzado diariamente bajo el ombú.
Allí se habían fraguado negocios importantes, se habían tomado decisiones relativas al municipio, se habían concertado bodas y se había recordado a los muertos, durante años y años.
Un día, algo diferente y maravilloso empezo a pasar: en una raíz lateral, saliendo de la nada, brotó una ramita verde con dos únicas hojitas apuntando al sol.
Era un retoño. El primer retoño que el ombú había dadodesde que se lo conocía.
Después de la conmoción, se creó una comisión que organizó una fiesta para brindar por el acontecimiento.
Para sorpresa de los organizadores, no todos en el pueblo concurrieron al brindis. Había quienes decían que el retoño traería complicaciones.
El caso es que unos días después de aparecido el primer retoño, empezó a brotar otro. Y, en un mes, más de una vientena de ramitas verdes habían asomado de las ya grises raíces del ombú.
El aviso lo dio el guardia de la plaza. Algo le pasaba al viejo ombú. Sus hojas estaban más amarillentas que nunca, eran débiles y se caían con facilidad. La corteza del tronco, otrora carnosa y tierna, se había vuelto reseca y quebradiza. El guardián dio su diagnóstico.
-El ombú está enfermo.
Y quizá moriría.
Esa tarde, durante el paseo vespertino, se planteó la discusión. Algunos empezaron a decir que todo era culpa de los retoños. Sus argumentos eran concretos: todo iba bien antes de que aparecieran.
Los defensores de los retoños decían que una cosa nada tenía que ver con la otra y que los retoños aseguraban el guruto si algo le pasaba al ombú.
Planteadas las posiciones, se formaron dos grupos claramente opuestos. Uno que ponía el acento en el viejo ombú y otro que lo ponía en los nuevos retoños.
Sin saber cómo, la discusión se volvió cada vez más acalorada y los dos grupos cada vez se distanciaron más. Llegada la noche, acordaron llevar el tema a la reunión vecinal del día siguiente para calmar los ánimos.
Pero los ánimos no se calmaron. Al día siguiente, los Defensores del Ombú, como empezaron a llamarse, dijeron que la solución del problema era volver atrás. Los retoños estaban quitándole fuerzas al viejo ombú y actuando como parásitos del árbol. Tenían, por lo tanto que destruir los retoños.
Los Defensores de la vida, como se había bautizado el segundo grupo, escucharon azorados, porque también ellos se habían reunido ya para encontrar una solución. Había que talar el viejo ombú, que en realidad ya había cumplido su ciclo. Lo único que hacía era quitar sol y agua a los recién nacidos. Además, era inútil defender el ombú porque, de todas formas, el viejo árbol estaba prácticamente muerto.
La discusión terminó en una pelea y la pelea en una gresca, donde no faltaron gritos, insultos y patadas. La policía disolvió el escándalo mandando a todos a sus respectivas casas.
Los Defensores del Ombú se reunieron esa noche y decidieron que la situación era desesperada, ya que sus estúpidos adversarios no iban a atender a razones y, por lo tanto, debían actuar. Armados con tijeras de podar, palas y picos, decidieron atacar: una vez destruidos los retoños, la situación a negociar sería diferente.
Llegaron a la plaza muy contentos.
Al acercarse al árbol, vieron que un grupo de personas apilaba maderas alrededor del ombú. Eran los Defensores de la Vida, que planeaban prenderle fuego.
Ambos grupos de defensores se enzarzaron en otra discusión, pero esta vez sus manos estaban armadas de odio, resentimiento y ganas de destruir.
Varios retoños fueron pisoteados y dañados durante la pelea.
El viejo ombú también sufrió severos daños en su tronco y en sus ramas.
Más de veinte defensores de ambos bandos terminaron la noche internados en el hospital, con heridas de más o menos gravedad.
A la mañana siguiente, la plaza apareció con un panorama distinto. Los Defensores del Ombú habían levantado un cerco alrededor del árbol y lo custodiaban permanentemente cuatro personas armadas.
Los Defensores de la Vida, por su parte, habían cavado un foso y habían instalado alambre de púas alrededor de los retoños que quedaban, a fin de repeler cualquier ataque.
Entre el resto del pueblo, la situación también se había vuelto insostenible: cada grupo, en su afán por conseguir más apoyo, había politizado la situación y obligaba al resto de los habitantes a tomar posición. Quien defendía al ombú era, por tanto, enemigos de los Defensores de la Vida, y quien defendía a los retoños debía, por tanto, odiar a muerte a los Defensores del Ombú.
Finalmente, se decidió llevar la decisión ante el juez de paz, a la sazón el sacerdote de la pequeña iglesia del pueblo, que debería dar su veredicto el domingo siguiente.
Dividido el público por una cuerda, los dos bandos se agredían verbalmente. El griterío era terrible y nadie conseguía hacerse escuchar.
De pronto, se abrió la puerta y, por el pasillo, seguido de la mirada de ambos bandos, el Viejo avanzaba apoyado en su bastón.
El Viejo, que debía tener más de cien años, había fundado aquel pueblo en su juventud, había planificado sus calles, había sorteado los terrenos y, por supuesto, había plantado el árbol.
El Viejo era respetado por todos y su palabra conservaba la lucidez que le había acompañado toda su vida.
El anciano rechazó los brazos que se le ofrecían para ayudarlo y, con dificultad, subió al estrado y les habló.
-¡Imbéciles! -dijo-. Os llamais a vosotros mismos Defensores del Ombú, Defensores de la Vida... ¿Defensores? Sois incapaces de defender nada, porque vuestra única intención es hacer daño a aquelos que piensen de manera diferente.
No os dais cuenta de vuestro error y tanto unos como otros estáis equivocados.
El ombú no es una piedra. Es un ser viviente y, como tal, tiene un ciclo vital. Este ciclo incluye dar vida a los que continuarán su misión. Es decir: incluye preparar a los retoños para hacer de ellos nuevos ombúes.
Pero los retoños, estúpidos, no son sólo retoños. Por ello no podrían vivir si el ombú se muere, y la vida del ombú no tendría sentido si no fuera capaz de convertirse en una vida nueva.
Preparaos, Defensores de la Vida. Entrenaos y armaos. Pronto llegará la hora de prender fuego a la casa de vuestros padres con ellos dentro. Pronto envejecerán y empezarán a estorbar en el camino.
Preparaos, Defensores del Ombúa. Practicad con los retoños. Debéis estar preparados para pisotear y matar a vuestros hijos cuando éstos quieran reemplazaros o superaros.
¡Y vosotros os llamáis "Defensores"!
Vosotros lo único que queréis es destruir...
Y no os dais cuenta de
que destruyendo
y destruyendo,
destruiréis tambien,
inexorablemente,
todo aquello que queréis defender.
¡Reflexionad!
No os queda mucho tiempo...
Y, dicho esto, bajó lentamente del estrado y caminó hacia la puerta entre el silencio de todos.
--- Y se fue.

De qué nos sona? Reflexionemos.

Acordo

A respecto da distribución de responsabilidades na Executiva, sen pretender defender ó que se sirva primeiro, vai un conto:

Seica eran dous que foron xantar e pediron sardiñas. Cando lle trouxeron a batea viñan só dúas, unha sardiña grande o gorda e outra que era pouco máis ca unha xouba. Os dous estiveron un anaco discutindo quén se servía primeiro e o que o fixo botouse a sardiña máis grande. O outro saltou coma un resorte:
-Eló, qué pouca educación tes. Acordamos que te servías ti primeiro e vas e colles a sardiña máis grande.
-Daquela, –díxolle o outro- ti cal houberas collido?
-Home, pois eu, por educación, houbera collido a máis pequena.
-Pois aí che queda –retrucoulle o outro.

terça-feira, 12 de Maio de 2009

Poucas sorpresas

Na Asemblea Nacional Extraordinaria do Bloque Nacionalista Galego, a representación por delegados funcionou coma un mecanismo de reloxería. Unha simple extrapolación matemática dos resultados por comarcas houbera levado ó mesmo resultado, tanto na elección do Consello Nacional coma na da Executiva Nacional, unha vez que non houbo acordo para a candidatura única, como tamén se prevía.
En canto ás emendas, tampouco pasou nengunha. A pesares da escenificación de defensa do documento por parte únicamente da UPG, os independentes de +BNG utilizaron os seus votos para axudar a botar abaixo calquera que non fose súa. Iso sí, tomaron nota coidadosamente, uns e máis os outros, das cifras a favor ou en contra das emendas nas que se botaron un pulso, para ir coñecendo os apoios cos que podía contar cadaquén nos restos non controlados.
No tinteiro, defendidas pero decaídas sen que for preciso contar, pola abrumadora masa unida de quenes remataron por repartirse o órgano de dirección, quedaron emendas que, por exemplo, querían abrir xa a porta á recuperación do asemblearismo, ou o emprego da tecnoloxía informática na información á militancia e na participación da mesma.
Ademais da "asemblea máis democrática da historia", puidemos contemplar a pervivencia de eivas que nos afectaban e a aparición de outras novas. A votación condicionada, ou sobre guión, ou os aplausos selectivos son fenómenos que non por vellos deberan facernos sentir menos avergoñados.
En fin, despois de prantexar aquelo que consideramos lamentable, compre ver o positivo. O Consello Nacional, a Executiva Nacional e o Portavoz Nacional foron eleitos pola maioría dos presentes e, polo tanto, son Consello, Executiva e Portavoz de toda a militancia do BNG. Tócanos a todas e todos poñer a un lado as visións propias sobre o proxecto común e berrar conxuntamente: Adiante co BNG!

terça-feira, 5 de Maio de 2009

Información e decisión

Os e as militantes do Bloque Nacionalista Galego queremos información e decisión sobre a vida política do partido ó que pertencemos, porque nós somos o BNG. No BNG dispomos dunha ferramenta, O BNG INFORMA, que chega a aquiles/as militantes que demos o noso enderezo electrónico para as comunicacións. Dende un punto de vista teórico é o non vai máis na comunicación organización-militante. Na práctica é unha cousiña bastante patética, a traveso da que non se achega a cada afiliado/a ó BNG máis información ca aquela á que ten acceso calquera outro usuario de internet: as comparecencias de deputados, parlamentarios e senadores están á dispoñibilidade pública nas respectivas páxinas oficiais; as posturas oficiais do BNG a respecto de determinados temas, veñen sendo discursiños que todos/as podemos dar sempre e cando dispoñamos da información.

Na Cuarta Vía aspiramos a que cada militante teña información puntual do discutido nos Consellos e Executivas Nacionais. Queremos que as grandes decisións, e non só as cantadas como a postura a respecto da Constitución Europea, se tomen en base ó que todas e todos debatamos e non a redaccións que só dean forma a acordos tomados detrás do cenario e que serán apoiados, porque xa estaba pactado, por maiorías do Consello Nacional, convertido hoxe en a penas unha claqué das decisións executivas.

Queremos que o BNG fuxa da tendencia dos últimos tempos a crear unha organización cuns cantos líderes e uns miles de peóns. Se queremos aspirar a gobernar o País non queda outra que converternos nunha organización de miles de líderes traballando conxuntamente polo mesmo fin. Obxectivamente, como organización de masas, non podemos competir coas que xa existen, igual que os do Ribeiro temos claro que non podemos competir en viños de mesa.

quarta-feira, 29 de Abril de 2009

Máis asemblearismo, non menos

Porque o asemblearismo é unha marca do BNG, tan manifesta como o termo Galiza para definir ó País. Porque é o que nos distingue, e debe seguir a distinguirnos, dos partidos sensu estricto, e lea cada quen as siglas que lle pareza nesta afirmación. Porque vale tanto un militante de base como un conselleiro. Porque para algo o BNG conta -debe contar- coa militancia máis formada e mellor informada.

Non nos vale a escusa dos tempos de decisión. Vivimos no século XXI e non no XIX, e dispomos de tecnoloxías coas que os nosos antergos nin soñaban. Resulta sinxelo crear foros virtuais cos que sondar o parecer de toda a militancia que desexe expresalo. Tamén é posible adxudicar chaves persoais coas que cada militante poida votar, dun xeito vinculante, cando se trata de temas cardinais, incluida a elección do Consello Nacional, de forma que ninguén quede fóra porque lle sexa imposible asistir á Asemblea Nacional ou incluso á Comarcal.

Por outra banda, é necesario revitalizar as Asembleas Comarcais, de xeito que non se transformen en simples foros de aceptación das decisións xa tomadas polos órganos do BNG. As comarcas deben establecer datas anuais para a celebración de Asembleas Comarcais ordinarias nas que debater sobre os temas locais. Os/as militantes debemos sentir que a nosa opinión é importante á hora de tomar decisións que nos afectan a todos/as, decisións que máis tarde teremos a obriga de defender.

quinta-feira, 23 de Abril de 2009

O carro diante dos bois

Di o artigo 33 do Regulamento da Asemblea Nacional Extraordinaria:

"Unha vez electos, os/as 50 membros do Consello Nacional elaborarán -de común acordo co candidato a Portavoz- unha proposta de candidatura de Executiva Nacional que deberá incluír como nº 1 o/a candidato/a á Portavocía Nacional. O/a Candidato/a a Portavoz Nacional presentará á Asemblea Nacional a proposta para a súa elección..."

É a primeira vez no documento que se menciona a figura do candidato a Portavoz Nacional. É certo que o Regulamento ten lagoas e deixa flocos soltos, pero en todo caso non se contemplaba que esa figura xa tivese nomes durante o proceso de elección de delegados. Esa toma de posicións está a crear un mal ambiente interno e danos una imaxe lamentable cara á sociedade. Seguimos a pecar de gravidade e verticalismo. Supoñíase que a representación por delegados sería outra cousa: cada un ou unha levaría o sentir de compañeiras e compañeiros da súa comarca á Asemblea Nacional. Se xa considerabamos que o sistema de delegados estaba viciado nunha fronte asemblearia como a nosa, esta nova volta de rosca rematou de nos convencer da necesidade da volta ó asemblearismo.

quarta-feira, 22 de Abril de 2009

Presentación da candidatura

Compañeiras e compañeiros, conta Castelao no Sempre en Galiza unha anécdota do político conservador Antonio Maura que lle contaron estando desterrado en Badaxoz. Seica o vello Maura chegou un día a un ‘cortijo’ estremeño. O dono da finca gabouse de ter as mellores instalacións do país. “Eiquí dormen os porcos”, “Eiquí pairen as porcas –dicía o terratenente-. Todo alí estaba limpo, claro e relucente. E chegaron a un cortello inmundo, estrado de palla e de sacos vellos. “Qué é esto?” –preguntou o político conservador-. “Este é o lugar onde dormen os peóns” –respondeulle o dono da fina-. Entón Maura deulle este aviso, a modo de consello: “Pois... procure vostede que non esperten”.

Pois ben, istes peóns espertaron e queremos ser escoitados. A nosa candidatura naceu espontaneamente de entre a militancia de esta comarca e non ten ideas preconcibidas en canto ás opinións dos compañeiros e compañeiras nin en canto ó seu voto na Asemblea Nacional. Acostumamos escoitar e non só oír simplemente porque o noso interlocutor non sexa da nosa opinión.

Así a todo, temos claro o que queremos, resumido en dez ideas que algúns de vós xa tivestes oportunidade de ler e das que me gostaría comentar algunhas. Aquelas que consideramos fundamentais.

Queremos recuperar o asemblearismo, e non só a nivel nacional, senón tamén a nivel comarcal, onde xa só se convocan as asembleas que require a Executiva. O formato asemblear foi o historicamente adoptado polo BNG e converteuse ó longo dos anos no máis acaído a unha formación cunha militancia excepcionalmente preparada e crítica. Cremos que todos e todas os militantes teñen igual importancia, independentemente de se ostentan ou non cargos institucionais ou responsabilidades internas, e o mesmo dereito a ser escoitados. Cremos que tamén é función primordial das asembleas comarcais debater sobre os temas que lles son propios e os prantexados polos seus militantes, e polo tanto que se deben convocar asembleas comarcais en datas fixadas anualmente con este fin.

Cremos, polo tanto, que se debe dotar á militancia de información axeitada e participación nas decisións. Unha formación como a nosa, que non conta con medios de comunicación propios e nin tan sequera afíns, dispón en calquera caso do mesmo medio que a levou a onde hoxe está e incluso a cotas máis altas: a militancia. Compre cultivar á militancia facilitándolle información sobre o traballo dos órganos inter-asembleares e dos distintos cargos institucionais, así como darlle poder de decisión sobre os temas cardinais que ocupan a un e outro aspecto da vida do BNG. Consideramos que unha executiva en funcións non é quen para tomar unilateralmente a decisión sobre con quen debe ou non coligarse o BNG de cara ás eleccións europeas e consideramos que xa existen foros, como son as asembleas comarcais, e que se deben crear outros novos que faciliten o acceso de todos e todas nós á toma de decisións. Un foro permanente, que permiten as novas tecnoloxías, non estaría mal, un foro que permita escoitar o que cada militante ten que dicir sobre determinado tema, e que impida a escusa dos tempos de reacción, tanto políticos como gobernamentais. Tampouco sobraría artellar mecanismos para que as votacións asemblearias, sempre individuais e indelegables, se puidesen realizar por correo ou por vía electrónica.

Pensamos que se debe retomar a palabra autodeterminación e o discurso soberanista, xa que nos últimos anos quedámonos unicamente coas últimas tres sílabas. A reforma do Estatuto e a inclusión do termo nación serían un grande avance, pero non poden converterse no obxectivo do BNG en si mesmos. Non podemos renunciar a que Galiza se autogoberne e decida o seu propio destino.

Consideramos que a defensa da lingua debe facerse sen ambaxes porque é o noso recurso vertebrador básico. Sen ela somos como corpos sen osos. A lingua non pide esmola nin é unha nai velliña. O único que nos pide é que lembremos cada minuto que está aí e quere seguir estando. Que non é necesario entrarlle ó trapo a cada provocador pero si defender claramente con todas as nosas capacidades as fracas conquistas que no seu favor se levan acadado. E por iso mesmo tamén é moi importante que os compañeiros e compañeiras responsables do BNG, tanto a nivel público como de partido, falen cun mínimo de corrección.

Cremos que é fundamental recuperar a rúa a todos os niveis, como o noso esteo central que é. Temos que poñer sempre os principios por diante de todo. A lealdade ó cogoberno da pasada lexislatura supuxo apoiar iniciativas que minguaron a nosa ilusión e a nosa credibilidade diante do electorado. Por iso mesmo convén separar os cargos institucionais e as responsabilidades no BNG, polo menos nos niveis máis altos da administración, para que non se repita o sacrificio ideolóxico no altar dos pactos conxunturais do cogoberno, sempre sen consultar ós compañeiros e compañeiras (plus de ex altos cargos, p.e.). Recuperar a rúa tamén supón a integración e colaboración cos axentes sociais, a recuperación do diálogo con entidades e asociacións que nos foron afíns. Véñensenos enriba catro anos máis de longa noite de pedra e ninguén que de corazón apoie o proxecto nacionalista debe quedar fóra.

Queremos, para rematar, manifestar o noso absoluto respecto polas demais candidaturas que se presentan pola comarca, expresar que o noso único interese é o ben do BNG, e congratularnos ademais da alta participación nesta asemblea.